می مانم باتو تا ابد تا خود تو
سلام به همه دوستای خوبم شرمنده که این چند مدت نتونستم بیام آپ کنم آخه بعداز کلی سعی و تلاش من و عشقم بعد از مدتها به هم رسیدیم درگیر اینطور مسائلی بودم به همین خاطر دیر اومدم الان هم خیلی خوشحالم وامیدوارم همه دوستای خوبم عذر منو پذیرا باشند ودر آخر از خدا میخوام تمام عاشق و معشوقه ها را به هم برساند بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست سلام دوستان عزیز الان که دارم براتون مینویسم چندساعتی بیش نمانده تا پایان پاییز وداره جاش و به زمستون سرد میده فقط حواستون باشه سرمای زمستون قلباتون یخی نکنه و اون کرسی مهربونیتون همیشه گرم گرم و لبهاتون مثل پسته های شب یلدا خندون باشه.ویلدا یعنی یادمان باشد که زندگی اینقدر کوتاه هست که ١دقیقه بیشتر با هم بودن را باید جشن گرفت و این شب اهورایی را به همه دوستان و به خصوص عشق خودم تبریک میگم.
یلدا دختر سیاه موی بلندبالا,یادگار نام وطن,میوه پاییز ایران,عروس زمستان در راه است,اورا بر سفره مهر بنشانیم و با نسل فردا پیوند زنیم,ایرانی بودن را فراموش نکنیم,یلدا مبارک[گل] در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم وقتی تو نیستی،نه هست های ما چونان که بایدند با هر بهانه و هوسی عاشقت شده ست با توام ای لنگر تسکین! ای دل لبریز از شوق و امید در من این جلوه ی اندوه ز چیست؟ رو به تو سجده میکنم دری به کعبه باز نیست بس که طواف کردمت مرا به حج نیاز نیست به هر طرف نظر کنم نماز من نماز نیست مرا به بند می کشی از این رهاترم کنی زخم نمی زنی به من که مبتلاترم کنی از همه توبه می کنم بلکه تو باورم کنی قلب من از صدای تو چه عاشقانه کوک شد تمام پرسه های من کنار تو سلوک شد عذاب می کشم ولی عذاب من گناه نیست وقتی شکنجه گر تویی شکنجه اشتباه نیست. 
آه! بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
"بال" وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله ی دوری و عشق
و سکوت تو جواب همه ی مسئله هاست 
اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم
یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم
این کوزه ترک خورد!چه جای نگرانی ست
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم
خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم
نه بایدها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را با بغض میخورم
عمریست که لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره میکنم:
باشد برای روز مبادا.
اما در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هرچه باشد
روزی شبیه دیروز،روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند؟
شاید امروز روز مبادا باشد
وقتی تو نیستی-نه هست های ما چونان که بایدند نه بایدها
هر روز بی تو
روز مباداست.
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده ست
چیزی ز ماه بودن تو کم نمیشود
گیرم که برکه ا ی،نفسی عاشقت شده ست
ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی عاشقت شده ست
پر میکشی و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله ی قفسی عاشقت شده ست
آیینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده ست
ای تکان های دل!
ای آرامش ساحل!
با توام ای نور!ای منشور! ای تمام طیف های آفتابی!
ای کبود ارغوانی! ای بنفشابی!
با توام ای شور! ای دلشوره ی شیرین!
با توام ای شادی غمگین!
با توام ای غم! غم مبهم!
ای نمیدانم!
هرچه هستی باش!
اما کاش...
نه، جز اینم آرزویی نیست،
هرچه هستی باش!
اما باش!
کاش میدیدی که فردا نیستیم
کاش میدیدی که چون پنهان شدیم
در همه آفاق پیدا نیستیم
گرچه هر مرگی تسلی بخش ماست
کاندر این هنگامه تنها نیستیم
بدتر از مرگ است آن دردی که باز
زندگی می خندد و ما نیستیم.
در تو این قصه ی پرهیز که چه؟
در من این شعله ی عصیان نیاز، در تو این دمسردی پاییز که چه؟
حرف را باید زد، درد را باید گفت!
سخن از مهر من و جور تو نیست، سخن از متلاشی شدن دوستی است
و عبث بودن پندار سرورآور مهر
سینه ام آینه ای است با غباری از غم،
تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار.
من چه گویم!آه...
با تو اکنون چه فراموشی ها:
با من ااکنون چه نشستن ها، خاموشی هاست
تو مپندار که خاموشی من،
هست برهان فراموشی من...
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |
